Wat een pad doet dat een schema niet doet
Een schema zegt wat je vandaag doet. Een pad zegt waarom deze week anders is dan de vorige, en waar het naartoe gaat.
Een trainingsschema is een lijst oefeningen met sets en herhalingen. Dat is nodig, maar het vertelt je klant niet waar hij staat. Waarom is deze week lichter? Waarom mag ik ineens meer eten? Wanneer ben ik er?
Een pad zet de weken onder elkaar. Van hier naar een doel: een eerste vijf kilometer, twaalf weken sterker, een afvaltraject met een dieetpauze erin. Elke week heeft een fase, zoals opbouw, deload of piek, met een korte uitleg die je klant leest. En elke dag een opdracht, zoals lange duurloop, praattempo.
Periodisering wordt zichtbaar. Elke vierde week een lichtere week is een gangbare aanpak. In een schema is dat een ander schema; in een pad is het een week met een eigen naam en een reden. Je klant ziet hem aankomen en weet waarom.
Voeding beweegt mee. Een week kan een verschuiving hebben ten opzichte van het doel van je klant: meer eten in een zware opbouwweek, minder in een cut. Zijn voedingsscherm rekent ermee.
Afvinken met bewijs. Vraagt een dag om iets meetbaars, zoals een run of een meting, dan telt het vinkje pas als dat er die dag ook is. Het is geen wantrouwen, maar het verschil tussen ik heb gelopen en een route op de kaart.
Je ziet wie wegzakt. Per pad zie je hoeveel dagen je klanten de laatste week haalden. Mist iemand er een paar achter elkaar, stuur hem dan een duwtje: een melding op zijn telefoon, hooguit één per dag, zodat het een seintje blijft en geen gezeur.
Een pad is geen contract. Je klant kan stoppen, en één gemiste dag per vier weken rechtzetten. Het is een route, geen gevangenis. Maar wie een route heeft, weet ook op een slechte dag waarom hij morgen weer gaat.
